“ อื้ออออ มะ ไม่เอา ”
จุนฮยองครางออกมาเบาๆ เมื่อการนอนถูกรบกวนด้วยริมฝีปากของใครบางคน ที่กำลังดูดเม้มไปทั่วซอกคอขาวอย่างเอาแต่ใจ
เปลือกตาบางค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อเริ่มรู้สึกว่าผู้บุกรุกคงไม่ยอมหยุดง่ายๆ
“ ดะ ดูจุน มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ?? ถะ
ถอยไป กูเจ็บ ” มือเรียวพยายามผลักดูจุนออก แต่ก็ถูกคนบนตัวจับตรึงลงกับเตียงทั้งสองข้าง
และแน่นอนว่าจุนฮยองไม่มีทางสู้ได้ เพราะแม้แต่แรงขยับเขายังแทบจะไม่มี ตั้งแต่วันเกิดดูจุนจนถึงตอนนี้
เชื่อมั้ยว่ายงจุนฮยองไม่เคยได้ใส่เสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว
ดูจุนทำทุกอย่างตามที่พูดเอาไว้ เขาเป็นแค่ที่สนองตัณหา
เป็นแค่สัตว์เลี้ยงที่หมอนี่มีไว้เพื่อทารุณ
บทเพลงรักที่ดูจุนเริ่มมักไม่เคยจบลงที่รอบเดียว แต่มันกลับยาวนานซะจนเขาแทบจะทนไม่ไหว
ร่างกายที่เคยขาวเนียนตอนนี้กลับเต็มไปด้วยรอยกัดดูด ที่ข้อมือข้อเท้าแดงเถือกเป็นรอยเชือกทั้งสองข้าง
ร่างกายระบมไปหมดกับการเป็นที่สนองความใคร่ให้ยุนดูจุน
“ มึงมีสิทธิ์พูดว่าเจ็บด้วยงั้นเหรอ
สัตว์เลี้ยงน่ะต่อให้เจ็บเจียนตายก็ต้องทน ถ้ามันคือความต้องการของเจ้านาย ”
ดูจุนเลียปลายนิ้วมือของจุนฮยองแผ่วเบาพร้อมกับจ้องหน้าคนใต้ร่างด้วยสายตาหื่นกระหาย
“ แต่กูไม่ใช่ของมึง มึงไม่ใช่เจ้าของกู
!! ”
“ ถ้ากูไม่ใช่เจ้าของมึง แล้วใครล่ะเจ้าของมึง
ไอ้เชี่ยแอลงั้นเหรอ ?? แอบไปเอากันลับหลังกูกี่รอบแล้วล่ะ วันนั้นถึงได้ใจกล้าหน้าด้านพามันขึ้นมาบนห้อง
” แค่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนวันเกิดก็ทำให้ดูจุนหงุดหงิดขึ้นมาทันที
ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ตามล่าหาตัวแอลมาตลอด แต่ก็ไม่เคยเจอแม้แต่เงา จนต้องให้จีโอช่วยสืบ
แต่ก็ยังหามันไม่เจออยู่ดี ไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน คงรู้ตัวล่ะสิว่าเขาไม่มีทางปล่อยไปง่ายๆ
ถึงได้หนีไปหลบแบบนี้
“ กูจะเอากับใครมันก็เรื่องของกู มึงไม่ต้องมาเสือก
”
“
ปากดีขนาดนี้แสดงว่ามีแรงเอากับกูแล้วใช่มั้ย ”
พูดจบก็ทำท่าจะจับจุนฮยองนอนคว่ำจึงทำให้จุนฮยองรวบรวมแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ขัดขืนเท่าที่จะทำได้
“ ถอยออกไป !! กูเกลียดมึง อย่ามาแตะต้องตัวกู
”
“
กูแตะจนไม่เหลืออะไรจะให้แตะแล้วจุนฮยอง อยู่เฉยๆดีกว่า ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ”
“ ไม่เอา ปล่อยกู !! ”
จุนฮยองสะบัดมือออกจากการจับกุมของดูจุนสุดแรง ก่อนจะข่วนเข้าที่แก้มคนบนร่างจนเลือดซิบ
และนั่นก็ทำให้ดูจุนพลิกตัวเขานอนคว่ำทันทีเล่นเอาจุนฮยองถึงกับร้องโอดครวญ
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต
ร่างกายเขาระบมเกินกว่าจะทำอะไรทั้งนั้น
“ รอยข่วนบนแก้มกู มึงต้องชดใช้คืนให้หมด
”
“ ยะ อย่านะดูจุน กูขอร้อง !! อย่าทำกูอีกเลย
ปล่อยกูไปเถอะนะ ” จุนฮยองร้องห้ามเมื่อถูกมือหนาของดูจุนบีบเค้นสะโพกอย่างหนัก
“ เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอมึง ”
ดูจุนกระซิบพลางเลียวนหลังหูจุนฮยองอย่างยั่วยวนทำให้คนถูกกระทำรู้สึกขนลุกไปหมดทั้งตัว
ไม่ได้มีความรู้สึกอยากเลยแม้แต่นิด มีแต่ความกลัวที่เข้ามาเกาะกินหัวใจ
ปากอิ่มถูกเม้มเข้าหากันแน่น
ก่อนจะกัดฟันกลั้นใจขอโทษดูจุนอย่างไม่เต็มใจเลยสักนิด
“ กะ กูขอโทษ อย่าทำกู
กูไม่ไหวแล้วจริงๆ มึงจะให้กูทำอะไรก็ได้ แต่อย่าทำกูเลยนะดูจุน ”
“ กูไม่ใจดีขนาดนั้นหรอกจุนฮยอง แค่นอนครางอยู่ใต้ร่างกูมันคงไม่ทำให้มึงตายหรอก
” ปลายลิ้นร้อนไล่เลียตั้งแต่ท้ายทอยลงไปตามแนวกระดูกสันหลังทำให้จุนฮยองถึงกับกำผ้าปูที่นอนแน่น
เพราะแค่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้น้ำตาก็แทบจะไหลออกมาซะให้ได้
ไม่มีอีกแล้วจริงๆยุนดูจุนคนเดิม
‘ ยังจะหวังอะไรอีกวะจุนฮยอง
ยังมีอะไรให้หวังอีกงั้นเหรอ
แค่ถูกล่ามโซ่เอาไว้ในห้องให้เดินไปได้ไกลสุดแค่เข้าห้องน้ำ เสื้อผ้าไม่เคยได้ใส่
แค่นี้ยังไม่ชัดเจนพออีกเหรอว่ายุนดูจุนมันเลวแค่ไหน ’
“ นี่ใช่มั้ยคือสิ่งที่มึงกระทำกับคนที่มึงเคยบอกว่าจะไม่มีวันทำร้าย
แม่งโคตรตอแหลว่ะ ” น้ำเสียงตัดพ้อบวกกับการประชดประชันของจุนฮยองทำให้ดูจุนชะงักไปเล็กน้อย
ก่อนจะทึ้งผมคนตรงหน้าขึ้นพร้อมกับขบเม้มลงไปที่หูจุนฮยองจนเลือดซิบ
“ ยุนดูจุนคนเดิมมันตายไปตั้งแต่วันที่มึงนอกใจแล้วยงจุนฮยอง
” พูดจบก็จับขาจุนฮยองแยกออกจากกันทันที ก่อนจะใช้ลิ้นดุนดันอยู่ที่ช่องทางรักจุนฮยองรัวๆ
ขาเรียวหุบเข้าหากันด้วยความเสียวปนแสบ แต่ก็ถูกดูจุนถ่างขาออกเหมือนเดิมพร้อมกับยกสะโพกจุนฮยองขึ้นเพื่อให้สอดใส่แท่งร้อนเข้าไปได้ง่ายๆ
“ อ๊ะ !! ยะ อย่า ดูจุน เจ็บบบ ฮึกกก กูเจ็บ !!
” ทันทีที่แท่งร้อนของดูจุนถูกสอดเข้ามาภายในร่างกายจุนฮยองก็ร้องออกมาเสียงหลง
น้ำตาปริ่มออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างอย่างกลั้นไม่อยู่ เจ็บจนจะขาดใจอยู่แล้ว
“ ไม่เจ็บแล้วกูจะทำเหรอไง !! จำไว้นะยงจุนฮยอง
มึงไม่มีทางไปจากกูได้ ร่างกายมึงมีกูเป็นเจ้าของแค่คนเดียว !! ยิ่งมึงอยากลืมมากเท่าไหร่ กูก็จะทำให้มึงจำขึ้นใจมากเท่านั้น !! ” ดูจุนโลมเลียไปทั่วแผ่นหลังบางอย่างเอาแต่ใจ ทั้งกัดซ้ำรอยเดิมและสร้างรอยใหม่เพิ่มเต็มตัวจุนฮยองไปหมด
ในขณะที่ช่วงล่างก็ขยับขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ เขารู้ดีว่าคนใต้ร่างเจ็บแค่ไหน
แต่ก็ไม่ยอมหยุด เพราะทิฐิมันมีมากเกินกว่าจะยอม แค่เห็นเตียงภาพเหตุการณ์ตอนวันเกิดก็ย้อนกลับเข้ามาลอยวนเวียนอยู่เต็มหัว
และมันก็ทำให้ความโกรธในตัวเขาพุ่งพล่านขึ้นได้ทุกครั้งที่คิดถึง
“ อ๊า .. อ่า .. อ๊ะ .. อ่ะ .. อ่ะ ~
”
“ แบบนั้นแหละจุนฮยอง ครางออกมาอีก .. อ่า .. อ่า .. อ่ะ ”
“ อื้ออออ อ่า อ๊า อ๊า .. ฮึกกก .. อือออ อื้ออออ ”
เสียงครางด้วยความเจ็บปวดของจุนฮยองดังระงมไปทั่วห้อง มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น
เสียงลมหายใจหอบถี่ขึ้นทุกที ใบหน้ามนไม่มีแม้แต่แรงจะเชิดขึ้น
ความเสียวซ่านถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวด
น้ำตาค่อยๆไหลลงมาอาบแก้มจนต้องกัดหมอนเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นดังลอดออกมาให้ยุนดูจุนดูถูกดูแคลนไปมากกว่านี้
‘ ถ้ากูไม่รักมึงเลย
กูคงจะไม่เสียใจขนาดนี้ คนอย่างมึงไม่คู่ควรกับคำว่ารักเลยแม้แต่นิด
แต่กูก็ยังจะกระเสือกกระสนรักมึงอยู่ได้ จำไว้นะยุนดูจุน วันไหนที่กูไปจากมึงได้ กูจะไม่มีวันกลับมาเด็ดขาด
!! ไม่มีวัน !! ’
บทเพลงรักยังคงดำเนินต่อไปไม่มีที่สิ้นสุด
รอบแล้วรอบเล่ายุนดูจุนก็ไม่เคยพอจนในที่สุดจุนฮยองก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหวจึงสลบไป
ดูจุนถึงได้ยอมหยุด มือหนาเกลี่ยไปมาที่แก้มใสของคนตรงหน้าแผ่วเบา
ก่อนจะจูบลงไปซับคราบน้ำตาด้วยความเจ็บปวด
“ กูทำมึงเจ็บขนาดนี้ คงเกลียดกูมากสินะ
จุนฮยอง ”
“ ……………………………… ”
“
เพราะกูรักมึงมากไปกูถึงเป็นบ้าอยู่อย่างนี้ไง
แค่คิดว่ามึงกับไอ้เชี่ยแอลทำอะไรกันบนเตียงของกู มันก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว ทำไมวะจุนฮยอง
ทำไมต้องนอกใจ ทำไมถึงไม่รักกู ทุกสิ่งทุกอย่างที่กูทำให้ ทำไมถึงเลือกจำแต่เรื่องเลวๆ
”
“ ……………………………… ”
“ กูกับมึงต้องอยู่ด้วยกันไปพร้อมๆกับความเกลียดชังแบบนี้จริงๆเหรอ
จุนฮยอง ”
ในขณะที่ห้องทั้งห้องกำลังจมดิ่งสู่ความเงียบงันเสียงโทรศัพท์มือถือของดูจุนก็ดังลั่น
จนเจ้าตัวต้องละสายตาจากใบหน้ามนเพื่อไปมองหน้าจอโทรศัพท์แทน
~ I'm' gonna make you love me นอล ซารางฮันดาโก นาน นีกา อิดซอ แฮงบกแฮ ออนเจนา นอปุนิลกอล Because of you you you you (นอ
ฮานามาน แซงกักแฮ) you you you you อีเจน นาล ซารางแฮจวอโย
นาล ซารางแฮจวอโย นาล พาราบวาจวอโย ~
“ ว่าไงซึงโฮ โยยอมทานข้าวมั้ย ”
ดูจุนพยายามบังคับเสียงให้เป็นปรกติ ไร้ซึ่งความเจ็บปวดใดๆ
ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันช่วงล่างเอาไว้พร้อมกับเดินไปคุยโทรศัพท์ที่มุมห้องแทน
( โยไม่ใช่แค่ยอมกินข้าว
แต่น้องมึงยอมเลิกกับซนดงอุนแล้ว )
“ ว่าไงนะ โยเนี่ยนะยอมเลิกกับซนดงอุน
มึงอำกูเล่นเหรอไง บอกเลยว่าไม่ตลก ”
( กูจะอำมึงทำเชี่ยอะไร
รีบๆตามมาที่โรงพยาบาล xxx ด้วย กูจะพาโยไปบอกเลิกดงอุน )
“ เฮ้ยยย !! อย่าเพิ่งไป
แวะเข้ามารับกูก่อน แล้วค่อยไปพร้อมกัน
กูอยากจะมั่นใจว่าพวกมึงไม่ได้จะไปเตี้ยมกันก่อน ”
( นี่มึงระแวงกูด้วยงั้นเหรอดูจุน
กูเพื่อนมึงนะ )
“ กูไม่ได้ระแวงมึง แต่กูแค่อยากมั่นใจ
เพราะกูยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอกนะว่าทำไมโยถึงยอมบอกเลิกไอ้เด็กเวรนั่นง่ายๆ
”
( เออ !! งั้นเดี๋ยวใกล้ถึงแล้วกูโทรหา
แค่นี้แหละ )
“ อือ ” ดูจุนตอบรับแล้วจึงกดวางสาย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม
ซึงโฮไปพูดอะไรกับน้องชายเขากันแน่ โยซอบถึงได้ยอมบอกเลิกซนดงอุน คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
ดูจุนจิ๊ปากเล็กน้อยที่ไม่สามารถหาเหตุผลที่ดูเหมาะสมได้ และเพื่อไม่ให้ตัวเองคิดมากไปมากกว่านี้เขาจึงต้องบอกตัวเองให้เลิกคิดแล้วค่อยไปถามซึงโฮเอาทีหลัง
ดูจุนส่ายหัวไล่ความคิดทั้งหมดในหัวอยู่สองสามที ก่อนจะเดินไปอุ้มร่างไร้สติของจุนฮยองไปล้างเนื้อล้างตัวในห้องน้ำพร้อมกัน
เพราะต้องรีบแต่งตัวไปยืนรอซึงโฮข้างหน้าคอนโด .. ยังไงก็ต้องไปให้เห็นกับตา ได้ยินกับหู
เขาถึงจะยอมเชื่อว่ายังโยซอบยอมเลิกกับซนดงอุนแล้วจริงๆ !!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น