( นั่นเสียงใครน่ะจุนฮยอง
ยุนดูจุนหรือเปล่า นี่มึงกับมันอยู่ด้วยกันงั้นเหรอ )
เสียงใสของแอลเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดทันทีที่ได้ยินเสียงดูจุน
ซึ่งตรงข้ามกับดูจุนโดยสิ้นเชิง เพราะนอกจากจะไม่อารมณ์เสียแล้วยังดูอารมณ์ดีผิดปรกติ
จนจุนฮยองถึงกับอดหวั่นใจไม่ได้ว่าคนที่กอดเขาอยู่กำลังคิดอะไรแผลงๆ
“ กูจะอยู่กับใครมันก็เรื่องของกู มึงน่ะ
.. อ่ะ .. เจ็บ ”
จุนฮยองพูดกับแอลยังไม่ทันจบก็ต้องร้องออกมาเสียงหลงเมื่อถูกฟันขาวกัดเข้าที่ท้ายทอยเต็มแรง
“ ดูจุนถอยออกไป มะ ไม่เอา อือออ … อึก ~ ”
จุนฮยองกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้เสียงครางหลุดลอดออกมาเมื่อถูกดูจุนสัมผัส
ริมฝีปากเรียวพรมจูบไปทั่วหลังคอ ก่อนจะขบเม้มชิมความหวานตามไหล่ลาดจนขึ้นรอย
( จุนฮยอง มันทำอะไรมึง
ทำไมเสียงสั่น ออกมาเปิดประตูให้กูเดี๋ยวนี้นะ )
“ มะ มึงกลับไปก่อน …. แอล กลับไป !! ”
( ไม่ !! กูไม่กลับ จนกว่ามึงจะออกมา )
“ กู .. อือ กะ กลับไป .. อ่ะ .. กลับไปซะ อ่า อา ~ ” ดูจุนหัวเราะในลำคออย่างพอใจ
เมื่อได้ยินเสียงครางดังลอดออกมาจากปากอิ่ม ปลายลิ้นร้อนไล้เลียลงไปตามแนวกระดูกสันหลัง
พร้อมๆกับที่นิ้วเรียวบดขยี้ยอดอกเล็กถี่รัว ความจริงก็ไม่ได้จะแกล้งหรอกนะ
แต่ในเมื่อไอ้เด็กดื้อด้านนั่นมันอยากจะลองดีกับเขานัก ยุนดูจุนก็จะสนองความเจ็บให้ถึงใจ
‘ กูก็อยากรู้เหมือนกัน
ว่ามึงจะทนฟังเสียงจุนฮยองครางได้นานแค่ไหน !! ’
ดูจุนลากลิ้นเลียลงต่ำไปจนถึงขอบบอกเซอร์ของคนตรงหน้า
มือหนากระชากกางเกงในสีขาวกับบอกเซอร์ขาสั้นที่จุนฮยองใส่อยู่ทีเดียวจนรนลงไปถึงปลายเท้า
เล่นเอาคนถูกจู่โจมถึงกับขนลุกเกรียวไปทั้งตัวเมื่อถูกไอเย็นจากแอร์ลอยมากระทบกับร่างกายเปลือยเปล่า
“ อ๊ะ อะ … ดูจุน ยะ อย่า อือ .. อย่า อ่า ” จุนฮยองร้องห้ามเมื่อดูจุนลากปลายลิ้นเลียลงไปตามร่องจนถึงช่องทางหลัง
ปลายลิ้นดุดดันหยอกล้อบริเวณปากทางรักไม่ยอมหยุด จนคนถูกกระทำถึงกับต้องเกาะขอบตู้แน่น
ขาทั้งสองข้างสั่นเทาด้วยความเสียว ในขณะที่มือก็กำโทรศัพท์แน่น
( จุนฮยองทำไมเสียงสั่น
อย่าบอกนะว่ามึงเอากันอยู่ ) แอลโวยวายออกมาหน้าแดงก่ำ
รู้สึกร้อนๆหนาวๆไปหมดทั้งตัว
เสียงครางหวานของจุนฮยองปลุกอารมณ์ในตัวเขาได้อย่างง่ายดาย
ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกอยากจะครอบครอง มือเล็กกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ
ทำไมต้องเป็นยุนดูจุน เป็นเขาไม่ได้เลยเหรอจุนฮยอง
“ กะ กู อ๊า .. ดูจุน ยะ อย่าแกล้ง ”
( เสียงครางมึงกำลังฆ่ากู
ได้ยินมั้ยว่ากูกำลังจะคลั่งเพราะเสียงมึง ยงจุนฮยอง ) และนี่คือคำพูดสุดท้ายที่จุนฮยองได้ยินจากแอล
มือข้างที่ถือไอโฟนเอาไว้เผลอปล่อยมันร่วงลงกับพื้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
ร่างบางทรุดลงนั่งกับตักดูจุนอย่างหมดเรี่ยวแรงเมื่อถูกคนข้างหลังกดรูดแกนกายขึ้นลงหนักๆแต่เชื่องช้าจนแกนกายของเขาเริ่มตื่นตัว
“ คุยโทรศัพท์กับชู้ไม่สนุกเท่าเอากับกูหรอก
ไหนๆก็ไหนๆแล้วมารำลึกความ หลังกันหน่อยแล้วกัน
” ดูจุนขบเม้มที่ใบหูขาวพลางพลิกร่างจุนฮยองให้หันหน้ามาทางเขา
แก้มเนียนขึ้นสีอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของแกนกายดูจุนที่เริ่มตื่นตัวอัดแน่นอยู่ในกางเกงยีนส์
“ รำลึกความหลังบ้าอะไรของมึงถึงต้องจับกูแก้ผ้า
”
“
ก็รำลึกถึงวันที่เราเป็นแฟนกันวันแรกไง ตอนนั้นกูค้างแต่วันนี้กูจะต่อยอด ”
“ โรคจิต ”
จุนฮยองเบนหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความเขิน คิดไปคิดมาเวลาก็ผ่านไปเร็วเหมือนกันแหะ
จากวันนั้นมาจนถึงวันนี้ก็เดือนกว่าแล้ว เขาทนอยู่กับไอ้คนเผด็จการอย่างยุนดูจุนมาได้ยังไงเป็นเดือน
ดูจุนจับปลายคางจุนฮยองให้หันกลับมาเผชิญหน้า
สายตาคมจ้องตากับคนตรงหน้าพร้อมกับยิ้มออกมาบางๆ
ก่อนจะประกบริมฝีปากลงกับปากอิ่มแผ่วเบา
ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปไล่กวาดชิมความหวานจากโพรงปากอุ่นที่จูบกี่ครั้งก็ไม่คิดจะเบื่อด้วยความนุ่มนวล
เสียงจูบตอบกลับกันดังขึ้นเป็นระยะ
มือหนายื่นไปกระชากเข็มขัดที่แขวนอยู่ใกล้ๆตู้เสื้อผ้าลงมา ในขณะที่ปลายลิ้นร้อนก็ยังเกี่ยวตวัดกับลิ้นหนาไม่ยอมห่าง
ก่อนจะจัดการรวบมือทั้งสองข้างของจุนฮยองไว้เหนือหัวพร้อมกับใช้เข็มขัดมัดเอาไว้หลวมๆ
จากนั้นจึงมัดติดกับเก้าอี้อีกที
“ อื้อ .. ทำไมถึงชอบมัดกูนักวะ ..
อ๊ะ อ่ะ ” จุนฮยองครางเสียงสั่น เมื่อถูกลิ้นร้อนเลียวนระริกอยู่ที่ยอดอกเล็กถี่รัว
ริมฝีปากเรียวกดจูบดูดเม้มจนหน้าอกบางแอ่นเข้าหาปากดูจุนเองด้วยความซ่าน
“ ทุกครั้งที่มึงโดนหมัด
มึงจะต้องการกูเองโดยที่กูไม่ต้องบังคับไงล่ะ ”
ดูจุนกดจูบหนักๆลงไปที่ยอดอกเล็กอีกครั้ง
ก่อนจะดันตัวจุนฮยองที่นั่งอยู่บนตักลงเพื่อถอดกางเกงยีนส์กับกางเกงในที่เริ่มจะเกะกะออก
ร่างกายเปลือยเปล่าของยุนดูจุนมีผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจยงจุนฮยองเสมอ
ดวงตาสีนิลจ้องคนตรงหน้านิ่งพลางกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่
“ ตั้งขาขึ้น ”
“ มะ ไม่เอา ”
“ จุนฮยอง จะทำเองหรือให้กูทำ ”
“ ก็บอกว่าไม่เอาไง ”
“ ถ้ายอมตั้งขาเองกูจะจบที่รอบเดียว
แต่ถ้าไม่ บอกเลยว่าต่ำสุดสามรอบ ” จุน ฮยองยู่หน้าอย่างขัดใจเมื่อถูกขู่ ใบหน้ามนเบนหนีไปทางอื่นเพราะไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้า
ปากอิ่มเม้มแน่นด้วยความเขิน ก่อนจะค่อยๆอ้าขาออกจากกันพร้อมกับตั้งขึ้น
“ แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย .. อ่ะ อ่ะ .. อื้ออออ ”
เสียงครางต่ำในลำคอของดูจุนทำให้จุนฮยองหันกลับมามองด้วยความสงสัย
แก้มเนียนแดงขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นคนตรงหน้ารูดมือขึ้นลงกับแกนกายของตัวเองจนมันขยายใหญ่
รู้สึกเหมือนตัวมันร้อนๆ หายใจไม่ทั่วท้อง
หัวใจสั่นหวิวราวกับกำลังโหยหาสัมผัสจากยุนดูจุน ไม่เคยรู้สึกแบบนี้
ยงจุนฮยองไม่เคยต้องการสัมผัสจากใครมากขนาดนี้เลยจริงๆ แกนกายค่อยๆตื่นตัวขึ้นทั้งๆที่ดูจุนยังไม่ได้สัมผัสร่างกายเขาแม้แต่นิด
ความต้องการเพิ่มสูงอย่างรวดเร็วเพียงเพราะเสียงครางกับร่างกายเปลือยเปล่าของยุนดูจุนที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้เท่านั้น
“ ดูจุน ตะ ต้องการ .. อื้อออ ”
“ มึงมันน่ารักก็ตรงนี้แหละ หึหึ ”
ดูจุนไล่พรมจูบตั้งแต่ขาอ่อนด้านในไปจนถึงแกนกลาง
ปลายลิ้นร้อนเลียวนส่วนปลายแกนกายอย่างยั่วยวน
มือหนาจับขาขาวอ้ากว้างขึ้นอีกพร้อมกับครอบโพรงปากอุ่นลงไปดูดเม้มแกนกายจุนฮยองขึ้นลงอย่างเอาแต่ใจ
คิดจะเร่งจังหวะก็เร่ง คิดจะผ่อนจังหวะลงก็ผ่อน
จนใบหน้ามนต้องเชิดขึ้นด้วยความซ่าน ในขณะที่ปากอิ่มก็ร้องครางไม่ยอมหยุด
“ อ่า … อ่า … ดูจุน
อื้อออ … อ่ะ .. อ่ะ ”
มือทั้งสองข้างที่ถูกมัดกำเชือกแน่นเมื่อเริ่มรู้สึกถึงความต้องการที่กำลังจะปลดปล่อย
เหงื่อพราวไปทั้งตัว สะโพกมนเด้งสวนกับปากดูจุนถี่รัว
จนในที่สุดก็ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมา ดูจุนกลืนมันลงคอเหมือนทุกทีอย่างไม่นึกรังเกียจ
ก่อนจะจับสะโพกจุนฮยองยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อสอดแท่งร้อนของตัวเองเข้าไปในช่องทางของคนตรงหน้า
ถึงแม้จะไม่ได้ดันเข้าไปครั้งเดียวจนสุดแต่มันก็ทำให้จุนฮยองครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปนเสียว
“ อื้อออ เจ็บ …
ดะ ดูจุน เจ็บ ”
“อ่า แน่นว่ะ
กูลืมเปิดทาง ”
“ อ่ะ อ่ะ … อ๊ะ ” จุนฮยองครางเสียงหลงเมื่อดูจุนกระแทกเข้ามาจนสุดพร้อมกับจับสะโพกเขาให้ขยับขึ้นลงช้าๆ
ก่อนจะเร่งจังหวะขึ้นเมื่อเริ่มรู้สึกทรมาน ต้องการปลดปล่อย ริมฝีปากเรียวไล่ดูดเม้มไปทั่วไหล่ลาดในขณะที่มือก็ยังจับสะโพกจุนฮยองให้ขยับขึ้นลงไม่ยอมหยุด
“ ช่องทางมึงตอดรัดกูฉิบ
อ๊า สุดยอดว่ะ อ่า อ่า ”
“ อ่ะ อ่ะ อ่ะ …
อื้อ ” แท่งร้อนที่ขยับอยู่ภายในตัวกระแทกถูกจุดกระสันหลายทีจนต้องอ้าขากว้างเพื่อให้ดูจุนขยับได้เร็วขึ้น
ความต้องการที่เพิ่งได้ปลดปล่อยไป กลับมาอีกครั้งอย่างง่ายดาย
“ อื้อ .. ถ้ากูหยุดตอนนี้มึงจะฆ่ากูมั้ย ”
“ ถ้ามึง .. อ่า .. คิดว่าหยุดได้
อ่ะ ก็เอาสิ .. อ่ะ อ่ะ ”
“ มึงตอดรัดกูขนาดนี้
ใครมันจะหยุดได้วะ .. อ่า อ่า ”
ดูจุนครางเสียงกระเส่า ก่อนจะยื่นมือไปแก้มัดให้จุนฮยอง
หน้าอกแกร่งแนบลงกับอกบางพลางดันร่างเล็กให้นอนราบลงไปกับพื้นห้องช้าๆ
ในขณะที่สะโพกก็กระแทกไม่ยั้ง จุนฮยองจิกเล็บลงไปกลางหลังดูจุนสุดแรงเมื่อรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว
“ อ่ะ …. อ่ะ … อ่ะ
… อ่าาาา ~ ”
เสียงครางดังระงมเมื่อถูกดูจุนดันขาไปจนชิดอกพร้อมกับเร่งสะโพกถี่ยิบ
ช่องทางของจุนฮยองบีบรัดแท่งร้อนของดูจุนเป็นอย่างดี
ทำให้น้ำสีขาวขุ่นเริ่มปริ่มออกมา ทั้งจุนฮยองและดูจุนใกล้จะปลดปล่อยออกมาทั้งคู่ อีกนิดเดียวเท่านั้น
อีกนิด
“ อ๊าาาาา ~ ”
ดูจุนกระแทกลงไปครั้งสุดท้ายพร้อมกับปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในตัวจุนฮยอง
ในขณะที่จุนฮยองเองก็ปลดปล่อยออกมาเหมือนกัน ทั้งคู่หอบหายใจถี่
หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ
ดูจุนฟุบหน้าลงกับซอกคอขาวของคนใต้ร่างพลางกระซิบข้างหูเสียงแผ่ว
“ มึงน่ะรับให้กูแค่คนเดียวก็พอแล้ว
อย่าไปนอนครางใต้ร่างคนอื่นที่ไม่ใช่กู ”
“ แค่มึงคนเดียวกูก็จะตายแล้วยังจะให้กูไปรับให้ใครอีกวะ
”
“ รุกก็ไม่ได้
เพราะกูไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร ตราบใดที่มึงยังขึ้นชื่อว่าแฟนกู
มึงก็ต้องมีกูแค่คนเดียวเหมือนอย่างที่กูมีมึงคนเดียว ”
“ รู้แล้วน่า สั่งไรนักหนา ” จุนฮยองตอบรับเขินๆกับคำพูดของดูจุน
ทั้งๆที่มันก็ไม่ใช่คำพูดหวานซึ้งอะไร แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกดีก็ไม่รู้
“ รู้ก็ดี กูขี้เกียจตามเก็บเด็กมึง
” ดูจุนเน้นทุกคำพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำราวกับว่าต้องการให้ใครบางคนได้ยิน
สายตาคมปรายตามองไอโฟนที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นข้างตัวด้วยความพอใจ
เพราะเขารู้ดีว่าแอลยังไม่ได้วางสายและหมอนั่นก็ได้ยินทุกคำพูดของเขากับจุนฮยอง
‘ อึดดีนี่ที่ทนฟังมาได้จนจบ
แต่ก็ดี จะได้รู้ตัวสักทีว่ามีสิทธิ์แค่ไหน ’
…………………………………………………….
สามารถติดตามเรื่องราวฉบับเต็มได้ที่
คัมซา คัมซา
^^
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น